Zorg & Welzijn

NLP - mindervaliden

Iedereen die hulp nodig heeft en daarin niet zelf kan voorzien, heeft recht op hulp van de samenleving. Snel en op maat en dicht bij de burgers in wijken en dorpen. Bureaucratie moet worden uitgebannen. Ook persoonlijke aandacht is een zorgrecht. Met zorgaanbieders worden contracten gesloten die goede zorg en aandacht mogelijk maken. Bij het selecteren van aanbieders van zorg wordt niet uitsluitend gekeken naar de prijs, maar ook naar de kwaliteit van de dienstverlening en naar de arbeidsvoorwaarden. Contractueel moeten perverse prikkels uitgebannen worden en moet sturing op resultaten plaatsvinden in plaats van sturing op een budgetplafond.

 

 

Amaryllis (en de wijkteams) moeten een zelfstandig uitvoeringsorgaan van de gemeente worden met meer zeggenschap en verantwoordelijkheid. De sociaal werkers moeten meer in de wijken en dorpen zichtbaar zijn, snel kunnen beslissen en moeten minder met administratie bezig zijn.

Het zijn van dakloze, drugs- of drankverslaafde is niet iets wat zondermeer maar geaccepteerd en gefaciliteerd moet worden. Deze groep moet teruggebracht worden in het normale maatschappelijke leven. Zo nodig kan gedwongen behandeling noodzakelijk zijn.

Gelijke behandeling in de zorg

GBL wil een gelijke behandeling voor iedereen in de WMO. Mindervaliden krijgen tijdig passende hulpmiddelen die nodig zijn om deel te kunnen nemen aan de maatschappij. Het WVG-vervoer moet klantvriendelijker worden gemaakt. GBL wil onnodige verspilling in de zorg tegengaan. Hulpmiddelen dienen effectiever ingezet te worden. Het vermoeden van misstanden in de zorg (mishandeling, fraude, diefstal, etc.) moet makkelijk en discreet gemeld kunnen worden. Bij het beleid moet rekening worden gehouden met de draagkracht en belastbaarheid van de mantelzorgers. Mantelzorgers moeten een beroep kunnen doen op ondersteuning en respijtzorg.

GBL vindt dat ouderen naar eigen inzicht en wensen hun leven zo lang mogelijk zelfstandig moeten kunnen inrichten. Veiligheid, goede bereikbaarheid en toegankelijkheid van voorzieningen, goed openbaar vervoer en zorg op maat zijn daarom onontbeerlijk. De gemeente stimuleert het zgn. levensbestendig bouwen. Ouderen die zelfstandig willen blijven wonen, moeten dat blijven kunnen doen, ook in de dorpen. GBL vindt dat ouderen ook zelf vrijwillig moeten kunnen kiezen voor het wonen in een seniorencomplex (met of zonder zorg) en niet alleen wanneer dat medisch noodzakelijk is. Bij scheiding van wonen en zorg blijft de diversiteit en de betaalbaarheid van voorzieningen in verzorgings- en verpleegtehuizen gewaarborgd.

Iedereen doet mee

Nog steeds zijn er te veel mensen (en met name ouderen) die ongewild eenzaam zijn. GBL vindt het belangrijk dat deze mensen (weer) mee kunnen doen aan het maatschappelijke leven. Wijk- en dorpscentra kunnen en moeten een trefpunt worden waar mensen elkaar ontmoeten en waar deelgenomen kan worden aan actieve en passieve activiteiten. De gemeente moet dat faciliteren.

Het beleid rond het al dan niet toelaten van asielzoekenden, en de hoeveelheid daarvan, wordt in ons land door de Rijksoverheid bepaald. De gemeente neemt daarin haar aandeel. Niet meer en niet minder. Opvang gebeurt in kleinschalige opvangcentra.
Ook het beleid rond uitgeprocedeerde asielzoekers wordt door het Rijk bepaald. De gemeente voert dat beleid loyaal uit en voert op dat punt geen eigen beleid.
Van statushouders mag worden verwacht dat ze deel willen gaan uitmaken van onze samenleving. Deelname aan die samenleving en kennis/gebruik van de Nederlandse taal wordt gestimuleerd. Het in eigen kring blijven steken wordt niet langer gefaciliteerd. Vroegtijdig investeren in nieuwkomers voorkomt dat nieuwe achterstandsgroepen ontstaan.